نقش سوره حمد در خوشبختی خانواده

بسم الله الرحمن الرحیم

نقش سوره حمد در خوشبختی خانواده

خوشبختی واقعی یعنی خود را در کنار خدا دیدن ، به معنای احساس جاودانگی بدون هر گونه احساس پوچی، احساس بی نیازی بدون هرگونه احساس کمبودی، احساس عزت بدون احساس هرگونه ذلت . و این حاصل نخواهد شد مگر با یاد خدای.

به عبارتی دیگر خوشبختی فردی که زیر بنای خوشبختی خانوادگی و در پی آن سعادت اجتماعی است و همه این ها مقدمه سعادت نهایی در جوار قرب الهی و بهشت جاودانه است ، تنها و تنها و به صورت انحصاری به وسیله یاد خدا حاصل می شود و هیچ راه دیگری برای رسیدن به آن موجود نیست.

یاد خدا نیز تنها به زبان نیست ، بلکه حالتی درونی و حقیقتی ماورایی است که انسان باید به آن نائل شود. نماز که ستون فقراتش را سوره حمد تشکیل می دهد ، نقش اساسی در کسب این مقام نهایی دارد. تک تک حروف و کلمات این سوره اگر با شرائطش ادا شود ،آرامش بخش روح و روان آدمی خواهد بود.

واژه کلیدی این سوره «الحمد» است ،به معنای ستایش و ستودن صفات و رفتار اختیاری که همه آن ویژه خداست . یعنی رضایت قلبی از خدا. یعنی دیدن حقایق هستی و شکرگزاری از خالق آن . این واژه در ابتدای پنج سوره از قرآن کریم و در ابتدای 28 خطبه ازنهج البلاغه و در ابتدای صحیفه سجادیه در قالب یک دعای کامل به شرح آن پرداخته شده است .

خانواده خوشبخت خانواده ای است که این واژه را به صورت مستمر صبح و شام تکرار می کند .همه از خدا راضی و خدا هم از آن ها راضی است. همه از یکدیگر راضی و فرهنگ تشکر وقدردانی از یکدیگر بر آن ها حاکم است.

خانواده خوشبخت خانواده ای است که با تکرار این مفهوم مقدس ، صبوری و قتاعت ، احترام متقابل، مثبت نگری ، خوش خلقی، خوش بینی، خوش رویی ، خوش گویی و خوش رفتاری را با یکدیگر تمرین می کنند.

خانواده خوشبخت و مثبت خانواده ای است که با حمد و ستایش و فرهنگ پرستش، خود را از قلمرو بهائم و حیوانات خارج ساخته و در حوزه انسانیت و معنویت وارد شده است.

خانواده خوشبخت و مثبت خانواده ای است که نعمت و نعمت دهنده را خوب می شناسد، از نعمت ها علیه خود و خدا بهره برداری نمی کنند .همواره احساس رضایت و شادابی می کنند و اشتباهات و خطاهای همدیگر را می بخشند و در اوج سختی ها با ذکر «الحمدلله »هرگونه سختی و مشقت را در زندگی برخود آسان می کنند. دردها را تسکین می دهند و به وعده های الهی امیدوارند.

خانواده خوشبخت و مثبت خانواده ای است که با تکرار جمله «الحمدلله رب العالمین» خدا را به عنوان «رب» و مربی بر گزیده اند و تحت تربیت او هریک به مقامات معنوی رسیده اند.با تکرا «الرحمن الرحیم» محور تعاملات خانوادگی خود را بر اساس رحمت و مهر و مهربانی قرار داده اند.

با الهام از «مالک یوم الدین» زندگی خود و خانواده خود را هدفمند و معنادار می دانند که هر اقدامی چه کوچک و چه بزرگ دارای پاداش و یا کیفر خواهد بود.

و با الهام از «ایاک نعبد » توحید و یکتا پرستی را در سراسر زندگی مورد تأکید قرار داده و از کرنش در برابر هر گونه بت و بت گونه ای در زندگی رهایی می یابند و طعم شیرین ازادگی را می چشند.

و با الهام ازعبارت «ایاک نستعین» دلگرمی و امیدواری حقیقی به خدای قادر متعال را استمرار می بخشند.

و با الهام از دعای واجب و جمله والای «اهدناالصراط المستقیم » خود را در مسیر حق نگه داشته و از هر گونه انحراف، انحطاط ، اختلاف و بی راهه و کج راهه در امانند و در مسیر کمال با سرعت و دقت ازیکدیگر پیشی می گیرند و به مقصد عالی می رسند.

سبک زندگی و مدل و الگوی این خانواده های خوشبخت و مثبت ،فقط نعمت داده شدگانند، پیامبران ، راستگویان، شهیدان و شایستگان اند.

خانواده های خوشبخت از پیروی و الگوپذیری از غضب شدگان و گمراهان (یهود و نصاری ) و بیگانگان به شدت می پرهیزند.

و اما خانواده هایی که از این مفاهیم سوره حمد که ام الکتاب به شمار می آید بی بهره اند در حقیقت خانواده های تیره بخت و منفی نگر و نا آرامند. چون اهل حمد و ستایش خدا نیستند ، متملق و چابلوس هرکس و ناکسی خواهند شد و چون راضی و قانع نیستند به هر چیز و همه کس بد بینند.

از آنجا که ناسپاسند و مهر و رحمت الهی را قدر نمی دانند اهل خشم و غضب و انتقام اند.

از آنجا که به آخرت باور ندارند به پوچی و نا امیدی می گرایند.

از آنجا که خدا را نمی پرستند، بناچار طاغوت ها را و همه چیز و همه کس را می پرستند و در مقابل قدرتهای پوشالی کرنش می کنند.

و چون از خدا استعانت نمی جویند دست به دامان بیگانه می شوند و از همه می ترسند و دائم نا امیدند.

هیچ گاه در صراط مستقیم و شیوه عدالت قدم بر نمی دارند یا در حالت افراطند و یا در حالت تفریط .

از شایستگان بیزارند و به دریوزگی بیگانگان مشغول. هر روز مد و الگویی از غضب شدگان الهی چشم ان ها را خیره می کند و ذلیلانه از روی جهالت و تعصب با حرص و ولع کورکورانه تقلید می کنند.

منشأ مشروعیت حکومت دینی در نهج البلاغه...